Op kameelsafari door Marokko

Let’s go!
De nacht voordat we vanuit Marrakech -één van de koningssteden van Marokko- op safari gaan, ben ik best een beetje zenuwachtig. Zou ik dat wel kunnen, op een kameel zitten? En hoe stap je eigenlijk op zo’n beest, ze zijn zo groot! Stel je voor dat ik eraf val? Om half zes ’s ochtends sta ik opgewonden en een beetje bibberend naast mijn bed. De taxi kan ons elk moment ophalen! Bepakt en bezakt stappen we de auto in en de chauffeur zet ons af bij een restaurant dat speciaal voor ons zo vroeg open is gegaan. Na een ontbijt met vers stokbrood, jam en thee zijn we klaar om te vertrekken. Het is mooi weer en we hebben er zin in: let’s go!

Gekleurde bergen, diepe ravijnen en een ezelkar
Met z’n zessen stappen we in een busje dat ons eerst over het Atlasgebergte zal vervoeren. Het is nog wel een eindje rijden naar de Sahara. Je moet er wat voor over hebben om daadwerkelijk op het schip van de woestijn te kunnen zitten! Ondertussen komen we de mooiste landschappen tegen. We zien prachtig gekleurde bergen, de diepste ravijnen en kleine dorpjes in oases met palmbomen. Op een gegeven moment komen we zelfs op drieduizend meter hoogte! Wow!

Het verkeer onderweg is een drukte van belang. Aan alle kanten scheuren je de brommers en oude, volgeladen auto’s voorbij. Je moet goed uitkijken op de weg; de ezelkar is één van de favoriete vervoersmiddelen van de lokale bevolking en die rijden overal! Ook schoolkinderen met grote rugzakken en vrouwen met emmers water lopen over de autoweg. Wel zo gemakkelijk, want er zijn geen voetpaden.

Tussen de middag lunchen we in Ouarzazate: een woestijnstadje aan de rand van de Sahara, waar onder meer de beroemde films Asterix en Obelix en Gladiator opgenomen zijn! Stiekem proberen we de filmlocaties te ontdekken en brengen ook nog een bezoekje aan het Filmmuseum.

Op een kameel met muts door de Sahara
Laat in de middag komen we bij de eindbestemming van onze autorit: Zagora! Hier ‘stappen’ we over op de kamelen! De dieren staan al in groepjes op ons te wachten. Ik kies natuurlijk meteen de voorste kameel uit! Dan mag ik de hele rit voorop lopen en leiding geven aan de andere kamelen. Wel met een beetje hulp van de twee lokale gidsen natuurlijk! Mijn kameel ziet er ook nog eens heel schattig uit, met een blauw mutsje op haar kop! De dieren gaan speciaal voor ons door de knieën om ons erop te laten klimmen. Dat is nog best makkelijk!

En we gaan op pad! De kamelen zitten aan een touw en lopen in groepjes van drie achter elkaar aan.
Wat een gehobbel is dat zeg! Ik ben blij dat ik me goed vast kan houden aan het handvat! Vanaf minstens twee meter boven de grond heb ik een mooi uitzicht over de uitgestrekte woestijn. Langzamerhand gaat de harde zandgrond over in goudgele, hoge zandduinen. Dit is de echte Sahara! Door het zachte zand worden de stappen van de kamelen wat gedempt, dus het gehobbel wordt gelukkig iets minder! Tijdens het rijden kunnen we ondertussen genieten van de mooie gekleurde zonsondergang.

Polonaise rond het kampvuur
In het donker komen we aan in een ‘echt’ nomadenkamp midden in de woestijn! De verschillende tenten staan in een cirkel rondom een groot kampvuur. Er is geen elektriciteit, dus in elke tent brandt een kaarsje. Gezellig! Eerst maar eens lekker eten, want van deze spannende rit hebben we allemaal een berenhonger gekregen! We trekken een sprintje naar de eettent. Op het menu staat vandaag als voorgerecht een echte Marokkaanse groentesoep, tajine (een groenteschotel met rijst en kip) als hoofdgerecht en partjes sinaasappel met kaneel als nagerecht. Natuurlijk mag ook de mierzoete Marokkaanse thee niet ontbreken! We smullen tot de laatste kruimels van onze borden verdwenen zijn.

Ondertussen zijn er nog meer toeristen bij het tentenkamp aangekomen en we verzamelen ons met z’n alles rond het kampvuur. De gidsen in traditionele gewaden halen hun djembé’s tevoorschijn en samen zingen en dansen we tot in de late uurtjes. We dansen zelfs de polonaise met de locals! Dan wordt het tijd om naar bed te gaan. De kamelen bij het kamp slapen al! De kaarsen in de tent zijn inmiddels opgebrand en brrr wat is het koud! Dik ingepakt met een trui aan en gerold in wel drie(!) dekens luisteren we naar het wegsterven van de djembé’s. De volgende dag zullen we vroeg opstaan en weer per kameel teruggaan naar de plek waar de jeep ons weer komt oppikken. Maar voorlopig wil ik hier nog even niet weg!